Toen Sanne en Willem Verbeek hun jaren-30 woning in Haarlem kochten, was hun eerste instinct om alles te verwijderen wat niet strikt noodzakelijk was. “We wilden geen leeg huis,” vertelt Sanne, “we wilden een huis waarin niets overbodig aanvoelt.”
Een basis van drie materialen
Het interieur is opgebouwd rond drie materialen: eikenhout, kalkverf en linnen. Geen vierde kleur, geen extra materiaal: elke keuze in het huis moet zich tot deze drie verhouden. “Dat klinkt beperkend,” zegt Willem, “maar het maakte juist elke beslissing makkelijker.”
Ruimte voor persoonlijke voorwerpen
Wat het huis weerhoudt van steriel aanvoelen, zijn de objecten die het gezin over de jaren verzamelde: aardewerk van een marktkraam in Portugal, een handgeweven kleed van Sannes oma. “Die dingen mogen best afwijken van het kleurenpalet,” legt Sanne uit. “Ze zijn de reden waarom het huis van óns is.”
"We hebben niet geprobeerd een trend te volgen. We hebben geprobeerd een huis te maken dat klopt bij hoe wij leven."
Licht als leidraad
De woonkamer, aan de zuidzijde, kreeg bewust weinig gordijnstof: enkel een dunne linnen vitrage. “We wilden dat het licht de hoofdrol zou spelen,” zegt Willem. Tegen de avond, wanneer de lage zon door de kamer valt, wordt precies zichtbaar waarom de principes van een rustig interieur zonder saai effect hier zo goed werken: ieder natuurlijk materiaal vangt het licht net iets anders.
Het resultaat is een huis dat op foto’s minimalistisch oogt, maar dat in het echt vooral warm aanvoelt, precies zoals Sanne en Willem het bedoeld hadden.
